Historia

MENU:

Historia10 Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką SP ZOZ funkcjonuje w Bydgoszczy już od ponad 30 lat. W tym czasie stał się istotnym ogniwem służby zdrowia, zarówno na terenie Bydgoszczy, województwa kujawsko-pomorskiego, jak i całego kraju. 

 

 

Inicjatywa budowy w Bydgoszczy Szpitala Wojskowego zrodziła się w latach pięćdziesiątych z potrzeby przybliżenia pomocy specjalistycznej wojskowym i ich rodzinom. Bydgoszcz była już wtedy siedzibą dowództwa okręgu wojskowego. W 1945 r. przeniesiony został z Lublina Szpital Ewakuacyjny na bazie, którego utworzono Szpital Garnizonowy. Istniał on do końca 1947 r. ulegając stopniowej likwidacji na korzyść mającego powstać Szpitala Wojskowego. Powstanie w tamtym czasie owego Szpitala nie doszła do skutku, zapadła decyzja o utworzeniu Okręgowej Przychodni Lekarskiej POW, która początkowo mieściła się przy Al. 1 Maja, a następnie została przeniesiona do drewnianego baraku przy ul. Dwernickiego. Podczas otwarcia Okręgowej Przychodni Lekarskiej POW planowano, że będzie ona wchodzić w skład przyszłego Szpitala. Koncepcja budowy Szpitala została podjęta przez Oddział Służby Zdrowia i uzyskała akceptację zarówno Kwatermistrza Pomorskiego Okręgu Wojskowego, jak i władz Ministerstwa Obrony Narodowej. Założenia techniczno-ekonomiczne zatwierdził Szef Służby Zakwaterowania i Budownictwa MON w 1974 r.
W tym samym roku rozpisano konkurs na projekt, którego zwycięzcą zostało Wojskowe Biuro Projektów Budowlanych w Gdyni. Projekt ostateczny został ukończony w 1974 r. pod kierownictwem mgr inż. Henryka Osmulskiego z głównym projektantem mgr inż. Wojciechem Millerem. Inwestorem od początku do końca był Wojskowy Rejonowy Zarząd Kwaterunkowo-Budowlany w Bydgoszczy. Program organizacyjno-użytkowy, jak na owe czasy nowoczesny, w miarę wydłużania się realizacji wymagał stałego wprowadzania nowych rozwiązań zgodnie z postępem techniki i wiedzy lekarskiej. Praktycznie do końca budowy rodziły się nowe pomysły ulepszenia, a nawet zmiany strukturalne. W trakcie budowy zostało określone, że Szpital ma otrzymać status zakładu klinicznego, co przyniosło nowe specjalistyczne wymogi. W strukturze łóżkowej wprowadzono w tej samej kubaturze oddziały kardiologii, neurochirurgii, urologii oraz pracownię izotopową. Główny wykonawca Przedsiębiorstwo Budowy Obiektów Użyteczności Publicznej „Budpol” z Bydgoszczy rozpoczął realizację inwestycji w styczniu 1976 r. pod kierownictwem inż. Eugeniusza Borowika. W 1976 r. rozkazem Ministra Obrony Narodowej została powołana grupa organizacyjna w skład, której wchodzili: płk dr n. med. Zbigniew Żurowski jako komendant Szpitala w budowie oraz inżynierowie: ppłk Bogdan Król i mjr Edward Gajdek. Zespół ten jako zalążek przyszłego użytkownika koordynował¸ przede wszystkim współpracę z wykonawcami, inwestorem i projektantem. Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego gen. dyw. Wojciech Barański skierował grupę żołnierzy do pomocy przy realizacji budowy szpitala. Przepracowali 60 tys. roboczogodzin oraz wykonali prace transportowe w wymiarze 200 tys. tonokilometrów. Niezależnie od tego odbywały się liczne czyny społeczne, w których kadra i ich rodziny wykonali wiele zadań w zakresie pracochłonnych i kłopotliwych prac fizycznych. W dniu 8 listopada 1984 r. rozkazem Ministra Obrony Narodowej została powołana Komenda Szpitala. Na Komendanta Szpitala został wyznaczony płk dr med. Henryk Woźniak. W komendzie rozpoczęli służby: zastępca komendanta ds. lecznictwa klinicznego ppłk dr n. med. Roman Anusiewicz, zastępca komendanta ds. lecznictwa otwartego ppłk lek. Bohdan Gajda, kwatermistrz – ppłk dypl. Edward Filipiak. Szefem zaopatrzenia medycznego został ppłk dr farm. Zygmunt Kiedrowski, a naczelną pielęgniarką pani mgr Krystyna Kujawa. Zaczął się gorący okres rozruchu technologicznego i odbioru poszczególnych elementów obiektu, aparatury, sprzętu i urządzania oddziałów.

Wielkim przyjacielem Szpitala, który niejednokrotnie pomógł w zdobyciu rzeczy niemożliwych, w zakupach sprzętu, sprowadzeniu kadry specjalistycznej był gen. dyw. Zbigniew Blechman, ówczesny dowódca pomorskiego Okręgu Wojskowego. W wyniku intensywnej pracy całego personelu szpitalnego rozpoczęło się meldowanie o gotowości do pracy poszczególnych oddziałów klinicznych. W dniu 24 lipca 1985 r. jako pierwsza zameldowała o całkowitym zagospodarowaniu i gotowości do przyjęcia chorych Klinika Chirurgiczna. Symbolicznego przecięcia wstęgi dokonał Główny Specjalista POW ds. chirurgicznych – płk dr n. med. Stanisław Skalski. Dnia 1 sierpnia 1985 r. otwarto Zakład Analityki Lekarskiej, 7 sierpnia 1985 r. – Kliniczny Oddział Neurologii, 13 sierpnia 1985 r. – Kliniczny Oddział Dermatologii, 14 sierpnia 1985 r. Klinikę Chorób Wewnętrznych, 23 sierpnia 1985 r. – Klinikę Chirurgii Urazowej i Ortopedii, 28 sierpnia 1985 r. – Klinikę Ginekologiczno – Położniczą, 3 września 1985 r. – Zakład Patomorfologii i Zintegrowany Blok Operacyjny, jak również Kliniczny Oddział Neurochirurgii, 4 września 1985 r. – Oddział Anestezjologii i Intensywnej Opieki Medycznej, 5 września 1985 r. – Aptekę Szpitalną, 10 września 1985 r. – Kliniczny Oddział Urologii oraz Kliniczny Oddział Otolaryngologii, 11 września 1985 r. – Izbę Przyjęć i Pomocy Doraźnej, 12 września 1985 r. – Zakład Rehabilitacji i Stację Krwiodawstwa, 13 września 1985 r. – Kliniczny Oddział Okulistyki, 14 września 1985 r. – Kliniczny Oddział Chorób Dzieci, 24 września 1985 r. – Centralną Sterylizację. Uroczystego otwarcia 10 Wojskowego Szpitala Klinicznego dokonał w dniu 4 października 1985 r. Minister Obrony Narodowej – gen. armii Florian Siwicki. Zaszczyt przecięcia wstęgi mieli: Szef Służby Zdrowia WP – płk dr n. med. Andrzej Kaliwoszka, pielęgniarka oddziałowa Klinicznego Oddziału Chorób Dzieci – pani Marianna Wysocka oraz jeden z żołnierzy obsługi Szpitala. Pierwszym pacjentem Szpitala był żołnierz służby zasadniczej, którego przyjęto w dniu 24 września 1985 r. do Kliniki Ortopedii i Chirurgii Urazowej Narządu Ruchu z powodu złamania obojczyka z przemieszczeniem.

Rozpoczął się trwający do dziś okres budowania i niekiedy bardzo burzliwej konsolidacji zespołów w poszczególnych działach Szpitala. Wiele koleżanek i kolegów, którzy pracowali w tym Szpitalu (niejednokrotnie przy jego organizacji) odeszło na zasłużone emerytury lub do innych miejsc pracy. Akademia Medyczna im. Rydygiera w Bydgoszczy została zasilona przez trzech samodzielnych pracowników nauki z naszego Szpitala. Zmiany dotyczyły również Komendy Szpitala. 4 lipca 1988 r. zastępcą komendanta ds. lecznictwa klinicznego został ppłk dr n. med. Zbigniew Pawłowicz. 15 października 1991 r. płk dr n. med. Henryk Woźniak przeszedł w stan spoczynku, a stanowisko komendanta objął płk dr n. med. Zbigniew Pawłowicz. 18 października 1995 r. płk Pawłowicz został wyznaczony na stanowisko Szefa Służby Zdrowia Pomorskiego Okręgu Wojskowego, a stanowisko komendanta objął płk dr n. med. Andrzej Wiśniewski były komendant 107 Szpitala Wojskowego z Przychodnią w Wałczu, który przyjął nowe strategie rozwoju Szpitala, zwracając szczególną uwagę na doposażenie w nowoczesny sprzęt i aparaturę medyczną, rozwój naukowy kadry oraz modernizację infrastruktury. Od 27 maja 1992 r. zastępcą komendanta ds. lecznictwa klinicznego został płk lek. Jacek Urbanowicz, a od 17 grudnia 2001 r. – płk lek. Krzysztof Kasprzak. 1 czerwca 2007 r. płk dr n. med. Andrzej Wiśniewski został wyznaczony na stanowisko Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia co wiązało się równocześnie z awansem na kolejny stopień oficerski – generała brygady. Obowiązki komendanta przejmuje i częściowo je pełni ówczesny zastępca komendanta płk lek. Krzysztof Kasprzak. 1 lipca 2007 r. płk lek. Krzysztof Kasprzak zostaje wyznaczony na stanowisko Komendanta Szpitala, a zastępcą zostaje płk lek. Jarosław Marciniak. Zastępca komendanta ds. lecznictwa otwartego płk lek. Bohdan Gajda w dniu 30 grudnia 1993 r. przeszedł w stan spoczynku, a jego stanowisko objął ppłk lek. Edward Abłażej, a od 17 grudnia 2001 r. płk lek. Henryk Chołody. Po odejściu na emeryturę mgr Krystyny Kujawy w 2002 r. stanowisko naczelnej pielęgniarki objęła mgr Barbara Sawicka. W 2007 r. pani Barbara Sawicka odeszła na emeryturę, a obowiązki objęła ppor. mgr piel. Iwona Żuczek. Szef Zaopatrzenia Medycznego płk dr n. farm. Zygmunt Kiedrowski w dniu 1 stycznia 1994 r. przeszedł w stan spoczynku, a jego stanowisko objął ppłk mgr Grzegorz Lejman, a po nim  ppłk mgr farm. Piotr Kwiatkowski.

Jest też niestety grupa osób, które pożegnaliśmy na zawsze m.in.: płk dr med. Henryk Woźniak, płk prof. dr hab. n. med. Wojciech Gontarz, płk dr n. med. Wiesław Romaniuk, ppłk Marek Babicz, mjr dr n. med. Tadeusz Cupiał, kpt. dr n. med. Rafał Święcicki, kpt. lek. Sławomir Walasek lek. Krzysztof Suszko, lek. dent. Marek Pajnowski, lek. Jan Karolak, pielęgniarki: Wioletta Dworczak, Ewa Małkowska, Barbara Chruszczewska, Barbara Majchrzak, Maria Sobieraj, Alicja Wera, Wioletta Malewicz oraz długoletni pracownicy szpitala Teresa Wadowska, Marzena Szymańska, Henryk Wielowiecki, Kazimierz Lasak, Jan Fencki, Ryszard Czerwiński, Józef Kwiatkowki, Wacław Kuna, Józef Badziński, Józef Dąbrowski, Barbara Młynarczyk, Janusz Michta, Zenona Olszacka, Teresa Zdunowska, Maciej Paszkiewicz Teresa Rakowska, mgr Wojciech Wojciechowski, Janusz Śliwa, Marek Żonakowski.
Cześć ich pamięci.

 


View the embedded image gallery online at:
https://www.10wsk.mil.pl/pl/informacje/historia#sigFreeIde7e03eab9a

 

W 1999 roku wprowadzone zostały zmiany systemowe w służbie zdrowia i związane z tymi zmianami zasady finansowania, początkowo przez Kasy Chorych, następnie przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Szpital wyszedł z finansowania budżetowego i przeszedł na samodzielność finansową uzyskując miano szpitala publicznego. Od tej pory funkcjonował jako Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej otwierając się dla wszystkich pacjentów, a nie ograniczając jedynie do pacjentów resortowych. Pozostawiony na wiele lat bez wsparcia resortowego musiał, chcąc przetrwać na rynku usług medycznych, dokonać reorganizacji i wdrożenia projektów nastawionych na zapotrzebowanie rynkowe oraz możliwości pozabudżetowego finansowania. W ten sposób wyłączono z działalności położnictwo, powiększono klinikę neurochirurgii i oddział kardiologii, zmieniono lokalizację i organizację ortopedii, urologii, pediatrii, ginekologii. Poszerzono zakres działania o szpitalny oddział ratunkowy, paraplegię, rehabilitację, pulmonologię, endokrynologię, reumatologię, kardiologię interwencyjną, radiologię interwencyjną, alergologię, kardiochirurgię. W zakresie lecznictwa otwartego na bazie Polikliniki utworzono 13 gabinetów lekarzy Podstawowej Opieki Zdrowotnej, zabezpieczono w systemie kontraktowym świadczenia w zakresie poradnictwa stomatologicznego i specjalistycznego, na zaplanowanym i uzgodnionym poziomie zorganizowano system zabezpieczenia medycznego personelu i rodzin Centrum Szkolenia Sił Połączonych NATO (JFTC) w Bydgoszczy.

Realizując przyjętą przed dziesięcioma laty strategię rozwoju, już w 1997 r. doposażono Szpital w pierwszy w Wojsku Polskim rezonans magnetyczny, Klinikę Neurochirurgii w ramę stereotaktyczną, Oddział Kliniczny Laryngologiczny w Videonystagmograf. W kolejnych latach stale rozwijano bazę aparaturową, zakupując niezwykle nowoczesny sprzęt taki jak: zestaw do neuronawigacji, nawigację komputerową, cyfrowe głowice RTG, angiografy, tomograf 64-rzędowy, wyposażenie w zakładzie neurofizjologii i wiele innych Wykonano kilkanaście remontów głównych i modernizacji praktycznie wszystkich klinik, oddziałów i zakładów. Taka strategia umożliwiła zastosowanie najnowocześniejszych technik diagnostyczno-leczniczych i to nie tylko na skalę Wojska Polskiego, ale także naszego kraju. Zaowocowała również wdrożeniem między innymi takich procedur jak: zabiegi termo ablacji w chorobie Parkinsona i dystonii mięśniowej, zabiegi psychoneurochirurgiczne, operacje z zastosowaniem implantów w ortopedii, neurochirurgii, okulistyce, gastrologii, radiologii, otolaryngologii, po techniki videotorakoskopii i artroskopii, które stały się wizytówką szpitala w całym kraju. Procesowi temu towarzyszyło systematyczne podnoszenie kwalifikacji przez cały personel Szpitala, czego efektem jest między innymi uzyskanie w latach 1995-2010: 6 tytułów samodzielnych pracowników naukowych, 63 stopni doktora, 229 kolejnych stopni specjalizacji przez lekarzy, pielęgniarki i pozostały personel medyczny. Wśród 241 lekarzy i lekarzy dentystów 29% posiada tytuł i stopień naukowy; 73% lekarzy posiada IIº specjalizacji bądź tytuł specjalisty; pozostali posiadają Iº specjalizacji bądź są w trakcie szkolenia specjalizacyjnego. Spośród 535 pielęgniarek i położnych 26% posiada wykształcenie wyższe kierunkowe, a 16% to pielęgniarki specjalistki. Inne ważniejsze grupy zawodowe to: 5 mgr farmacji, 25 mgr rehabilitacji i fizykoterapii, 3 mgr analityki, 12 mgr biologii, 9 mgr ratownictwa medycznego, 7 mgr psychologii oraz 521 osób pozostałego personelu dzięki którym szpital sprawnie funkcjonuje. Działalność naukowa Szpitala ułatwiła powołanie przed piętnastoma laty Rady Naukowej Szpitala, a także podjęcie działalności wydawniczej. Początkowo pod postacią Biuletynu 10 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką, który w 1999 roku zmieniono na czasopismo wyższej rangi tj. „Valetudinaria – Postępy Medycyny Klinicznej i Wojskowej”.

Kolejnym krokiem w rozwoju, szczególnie w zakresie myśli wojskowo-medycznej było zadanie sformowania – na bazie 10 WSzKzP SP ZOZ – Szpitala Kwatery Głównej przemianowanego później na 1 Szpital Operacji Pokojowych. Tutaj powstał pomysł i projekt pierwszego w Wojsku Polskim Szpitala na kontenerach czterdziestostopowych  rozkładanych, który umożliwia udzielanie pomocy medycznej w warunkach pola walki nawet na tzw. III poziomie medycznym, a zarazem powstały założenia wykorzystania telemedycyny dla potrzeb wojska. Spowodowało to, że od 10 lat posiadamy możliwość czynnego uczestnictwa za pomocą łączy telemedycznych w panelach dyskusyjnych, konferencjach, spotkaniach roboczych z ośrodkami na całym świecie m.in. w: Tuluzie, Rzymie, Kairze, Marrakeszu, Seattle. System ten wykorzystywany jest do konsultacji medycznych i prowadzenia zabiegów chirurgicznych przez lekarzy naszego Szpitala i 1 Wojskowego Szpitala Polowego podczas misji zagranicznych. 10 Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką SP ZOZ posiada własne lądowisko dla śmigłowców, oddział ratunkowy połączonyz oddziałem anestezjologii i intensywnej terapii. Posiada najnowocześniejszy w skali kraju 10 salowy blok operacyjny oddany do użytku w 2008 r., w ramach którego funkcjonuje centralnasterylizatornia oraz oddział intensywnej terapii. Dzięki nowoczesnym rozwiązaniom technologicznym 2 sale neurochirurgiczne wyposażono w mobilny tomograf komputerowy i systemem neuronawigacji. Szpital wzbogacił się również o dwie najnowocześniejsze gammakamery w Zakładzie Medycyny Nuklearnej dzięki, którym wprowadzone zostały nowe techniki medyczne co podniosło standard wykonywanych badań.

Szpital może się pochwalić od kilku lat posiadanymi certyfikatami świadczącymi o wdrożonych w placówce działań na rzecz poprawy jakości świadczonych usług są to: System Zarządzania Jakością wg normy ISO 9001:2008, Polityka Środowiskowa zgodna z norma ISO 14001:2004 oraz Publikacja Standaryzacyjna dotycząca Zapewnienia Jakości NATO – AQAP 2110:2009. W roku 2009 10 WSzKzP spełnił wszystkie kryteria Polskiego Towarzystwa Badania Bólu i uzyskał certyfikat „Szpital bez bólu” co jest potwierdzeniem wprowadzenia najwyższych standardów uśmierzania bólu pooperacyjnego. W lutym 2010 roku Szpital przeszedł pomyślnie proces akredytacji, a wynikiem tego jest przyznany certyfikat szpitala akredytowanego nadany  przez Ministra Zdrowia na podstawie rekomendacji Rady Akredytacyjnej.We wrześniu 2010 r. został oddany do użytku nowy Dział Centrali Sterylizacji oraz nowoczesny Oddział Kliniczny Anestezjologii i Intensywnej Terapii.

W szpitalu prowadzonych jest wiele inwestycji, a dzięki dotacji m.in z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, dotacji celowych od organu założycielskiego oraz wkładowi własnemu udaje się je sprawnie zrealizować. Dzięki oryginalnym pomysłom oraz wyjątkowym umiejętnością oceny zachowania się rynku medycznego, a także wielu znaczącym kontaktom kadry kierowniczej 10 Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką SP ZOZ w ostatnich latach rok rocznie plasuję się w czołówce najlepszych szpitali w kraju. Potwierdza to wiele rankingów, a przede wszystkim uznanie wśród pacjentów, którzy mimo długiego oczekiwania na przyjęcie do szpitala wybierają naszą placówkę. Przed Szpitalem kolejne lata przepełnione nowymi zadaniami, a dzięki wiedzy i najnowszym nowinkom technicznym uda się je na pewno zrealizować.

 

Jesteś tutaj: Start Informacje Historia